Fantazja o tematyce ekologicznej, zrealizowana w konwencji zmistyfikowanego filmu oświatowego. Tytułowi bohaterowie – Ropojady to stworki żywiące się ropą naftową i jej pochodnymi, najlepiej rozmnażające się tam, gdzie zanieczyszczenie środowiska osiąga rozmiary klęski ekologicznej.

Ropojady to bardzo ciekawy zapis młodzieńczych zabaw z formą błyskotliwego studenta dokumentalistyki, który już w swoich krótkometrażowych obrazach przejawiał tendencję do przekraczania granic gatunku i poszukiwania własnego języka filmowego.

Film zdobył między innymi Nagrodę Specjalną „Złotego Smoka” na MFFK w Krakowie w 1988 r. Był to początek międzynarodowej kariery Jana Svěráka i definitywne potwierdzenie jego reżyserskich zdolności.

Produkcja: Czechosłowacja 1988; FAMU, Krátký Film Praha
Czas projekcji: 20 min.

scenariusz i reżyseria: Jan Svěrák;
zdjęcia: Ladislav Štěpán;
muzyka: Vendula Kašpárková;
montaż: Jan Sládek;
Obsada: Lubomir Benes, Ivo Kaspar, Emil Nedbal, Jiří Nemec, Jan Rokyta

NAGRODY I NOMINACJE M. IN:

1990 Międzynarodowy Festiwal Filmów Krótkometrażowych Clermont-Ferrand – nagroda publiczności
1988 Krakowski Festiwal Filmowy – Nagroda Specjalna Jury (Jan Svěrák)
1988 Międzynarodowy Festiwal Szkół Filmowych w Munichu – Nagroda Jury (Jan Svěrák)
1991 Międzynarodowy Festiwal Filmowy Odense – Nagroda Główna (Jan Svěrák)
1989 Student Academy Awards, USA – Nagroda w kategorii najlepszy film zagraniczny (Jan Svěrák)

Jak co roku – proponujemy dwa dni żonglerki na wszelkie sposoby. Dla zaprawionych w boju gry żonglerskie, trial monocyklowy, warsztaty slackline, wieczorny renegade w Fabryce; dla mniej zaprawionych – szansa na oswojenie się z najróżniejszym sprzętem żonglerskim.

Wreszcie warsztaty prowadzone przez gwiazdę tegorocznej edycji Juggling Days – Emila Dahl.

Z uwagi na familijny charakter Parku Chopina – nie zapominamy o najmłodszych – będą bańki mydlane, skakanki, gumy,  piłki do skakania, warsztaty cyrkowe dla dzieci, konkursy, wielkoformatowe gry planszowe, szczudełka dla dzieci i.. Dmuchany Zamek.

Kuglarzom, jak co roku, zapewniamy nocleg (od piątkowego popołudnia aż do poniedziałku rano) i wyżywienie w Starej Fabryce Drutu.

Juggling Days otwierające piątą edycję „Uliczników” to jedna z najbardziej kolorowych imprez festiwalu – żonglerka wszystkim, co popadnie, akrobacje na monocyklach, szczudłach, poweriserach, slackline i trampolinie; nadto Park Chopina i magiczne wnętrza Starej Fabryki Drutu do naszej dyspozycji. Wreszcie Ci, bez których całe to wydarzenie nie miałoby sensu – Kuglarze, gotowi współtworzyć z nami najbardziej szalone wizje. Dwie doby fotograficznego szaleństwa w absolutnie magicznej atmosferze.

Naszą bazą noclegowo-żywieniową jest Stara Fabryka Drutu. I wygląda dokładnie tak, jak brzmi – postindustrialne wnętrza nie należą może do najczystszych, ale klimat tego, co się tam przez ten weekend dzieje jak dotąd wynagradzał niewygody. Mamy ciepły prysznic, co wieczór wjeżdża ciepła strawa. Kochających luksus możemy położyć na koszt własny w zaprzyjaźnionym na czas wakacji z festiwalem Hotelu Qubus.

informacje, zapisy: http://pokochajfotografie.pl/?p=5350

Juggling Days otwierające piątą edycję „Uliczników” to jedna z najbardziej kolorowych imprez festiwalu – żonglerka wszystkim, co popadnie, akrobacje na monocyklach, szczudłach, poweriserach, slackline i ulicznikowej trampolinie.

Jak co roku – proponujemy dwa dni żonglerki na wszelkie sposoby. Dla zaprawionych w boju gry żonglerskie, trial monocyklowy, warsztaty slackline, wieczorny renegade w Fabryce; dla mniej zaprawionych – szansa na oswojenie się z najróżniejszym sprzętem żonglerskim.

Wreszcie warsztaty prowadzone przez gwiazdę tegorocznej edycji Juggling Days – Emila Dahl.

Z uwagi na familijny charakter Parku Chopina – nie zapominamy o najmłodszych – będą bańki mydlane, skakanki, gumy,  piłki do skakania, warsztaty cyrkowe dla dzieci, konkursy, wielkoformatowe gry planszowe, szczudełka dla dzieci i..Dmuchany Zamek.

Kuglarzom, jak co roku, zapewniamy nocleg (od piątkowego popołudnia aż do poniedziałku rano) i wyżywienie w Starej Fabryce Drutu.

Niedziela, jedenasta rano.
Flama i Moko to dwójka czternastoletnich przyjaciół. Mają wszystko, czego potrzeba, żeby przetrwać kolejną, nudną niedzielę: chatę dla siebie, gry wideo, magazyny porno, coca-colę i pizzę.
Niestety, dostawca prądu, sąsiadka Rita, Ulises-dostarczyciel pizzy, gra komputerowa „Madrid-Machester”, ciasto czekoladowe i straszny obrazek kaczki rujnują dobrze zapowiadający się dzień.
Stopniowo wyłaniają się prawdziwe problemy: rozwód rodziców, samotność, mylenie nastoletniej przyjaźni z miłością i wkradające się dorosłe życie.

scenariusz: Fernardo Eimbcke
reżyseria: Fernardo Eimbcke
zdjęcia: Alexis Zabe
muzyka: Alejandro Rosso/Liquits
obsada: Enrique Arreola, Daniel Catano, Daniel Miranda, Danny Perea

NAGRODY/FESTIWALE m.in.:
2005 – Nagroda Ariela Meksykańskiej Akademiii Filmowej: Wygrana: Złoty Ariel, Srebrny Ariel w m.in.kategoriach:
Najlepszy Reżyser
Najlepsza Aktorka
Najlepszy Aktor
Najlepszy scenariusz
Najlepsze zdjęcia
2005 – Festiwal Filmowy w Paryżu:
Wygrana – Nagroda Specjalna Fernando Eimbcke
Nominacja , Grand Prix: Fernando Eimbcke
2004 – Festiwal Filmowy Guadalajara w Meksyku –  Nagroda FIPRESCI  w kategoriach: Najlepszy Film – Międzynarodowe Jury, Najlepszy Aktor, Najlepsza Aktorka, Najlepszy Scenariusz
2004 – AFI Fest – Zwycięstwo, Grand Jury Prize: Fernando Eimbcke
2004 – Festiwal Filmowy w Salonikach:
Wygrana – w kategorii Najlepszy Reżyser Fernando Eimbcke
Nominacja – w kategorii Złoty Aleksander
2004 – Festiwal Filmowy w Cannes
2004 – Międzynarodowy Festiwal w Toronto
2005 – Festiwal Filmowy Mar del Plata
2005 – Warszawski Festiwal Filmowy

V.O.S.A składa się z profesjonalnych aktorów i muzyków, z wieloletnim doświadczeniem w alternatywnym teatrze niezależnym – ulicznym, przywykłym do specjalnych, nie-teatralnych miejsc przedstawień. Od Expo w Szanghaju, przez liczne „specjalne” zdarzenia w licznych miastach Europy – oczarowują widzów barwnym, bajkowym światem, który ze sobą przywożą. „Okruchy wielkich snów” to pełne poezji, malownicze obrazy, bogato czerpiąc ze sztuki cyrkowej, przywodzą na myśl świat dziecięcych marzeń.

miejsce: Łąka vis a vis pawilonu i poczty (skrzyżowanie ul. Żwirki i Wigury i Zubrzyckiego)

Czechosłowacja, rok 1945, tuż po zakończeniu okupacji niemieckiej, przed pojawieniem się dominacji sowieckiej. 10-letni Eda chodzi do szkoły podstawowej. Chłopiec razem ze swoimi rówieśnikami przechodzi trudny okres dojrzewania, w którym ciężko jest usiedzieć w szkolnej ławce, kiedy każdego dnia życie prowokuje do nowych odkryć i poszukiwań, a ciekawość świata jest silniejsza niż strach i obowiązek posłuszeństwa. Młodzi chłopcy chcą sprawdzić wszystko na własnej skórze, nawet gdy konsekwencje mogą być bolesne, tak jak odrywanie przyklejonego do oblodzonej poręczy języka.
Energia i pomysłowość dzieci martwi rodziców i jest prawdziwą bolączką dyrektora szkoły, który nieustannie próbuje znaleźć odpowiednie metody wychowawcze. Pewnego dnia w klasie pojawia się nowy nauczyciel, który potrafi zdyscyplinować młodych urwisów. Mężczyzna opowiada chłopcom o swojej bohaterskiej walce z nazistami i początkowo udaje mu się zdobyć ich szacunek. Jednak dorastające dzieci, które wciąż zadają pytania i bacznie obserwują otaczającą je rzeczywistość, zaczynają widzieć, że świat jest bardziej skomplikowany niż to, co mówią im dorośli…
Szkoła podstawowa to opowieść o dorastaniu i poszukiwaniu własnego obazu rzeczywistości. Młodzi bohaterowie starają się samodzielnie odróżnić prawdę od fałszu i odpowiednio interpretować wszystko, co ich otacza. Poznają świat, w którym dorośli mają swoje drugie oblicze, a oszustwo opłaca się bardziej niż uczciwość. Okazuje się jednak, że jest tu również miejsce na piękno i wartości takie jak miłość i przyjaźń.

Produkcja: Czechosłowacja 1991
Czas projekcji: 100 min.

reżyseria: Jan Svěrák;
scenariusz: Zdeněk Svěrák;
zdjęcia: F.A. Brabec;
muzyka: Jiří Svoboda;
montaż: Alois Fišárek;
produkcja: Jaromír Lukáš
Obsada: Jan Tříska, Zdeněk Svěrák, Libuše Šafránková, Rudolf Hrušínský, Boleslav Polívka, Petr Čepek

NAGRODY I NOMINACJE M. IN:

1992 – Academy Awards, nominacja do Oscara w kategorii najlepszy film zagraniczny
1994 – Fantasporto, Directors’ Week Award dla Jana Svěráka
1991 – Pilsen Film Festival, Golden Kingfisher dla Jana Svěráka

V.O.S.A składa się z profesjonalnych aktorów i muzyków, z wieloletnim doświadczeniem w alternatywnym teatrze niezależnym – ulicznym, przywykłym do specjalnych, nie-teatralnych miejsc przedstawień. Od Expo w Szanghaju, przez liczne „specjalne” zdarzenia w licznych miastach Europy – oczarowują widzów barwnym, bajkowym światem, który ze sobą przywożą. „Okruchy wielkich snów” to pełne poezji, malownicze obrazy, bogato czerpiąc ze sztuki cyrkowej, przywodzą na myśl świat dziecięcych marzeń.

Historia nastoletniej dziewczynki. Dziwnej, upartej, negatywnej istoty, która mieszka w swoim ustronnym i samotnym świecie. Mieszka w szafie – jej klatce, pełnej dziecięcych wspomnień, ale i przedziwnych, cudownych postaci, wytworów jej samotnej fantazji.

To historia o stracie i odnalezieniu, duszy i muzyce, szczęściu i samotności. Próbując coś uzyskać, odnaleźć siebie, Mignone wciąż zmienia, nie tylko maski, ale i buty – od wysokich obcasów po buty wojskowe. Ale dopiero na koniec, boso, może stać się sobą i stanąć pewnie na swoich nogach.

Wszystkie jej gry i sztuczki, mają zdobyć dla niej miłość, przyjaźć i rodzinę, ale mimo usilnych starań, wszystko, co zyskuje, to oklaski publiczności. Zdaje sobie sprawę, że jedynie poświęcenie może dać jej to, czego tak pożąda. Jedynie burząc swoją klatkę, Mignone może dosięgnąć prawdziwego świata.

Założony w 1993 roku w Sankt Petersburgu Mr. Pezo’s Wandering Dolls jest teatrem korzystającym z tradycji karnawału, maskarady i groteski. Zainteresowanie zespołu oscyluje między barokowymi tańcami a historycznymi walkami bronią. W swoich przedstawieniach Rosjanie zaskakują widza przerażającymi, a zarazem pięknymi maskami, tajemnymi opowieściami, sztuczkami i magią, a wszystko to nawiązuje do najlepszych europejskich karnawałów.

Widowisko stowrzone przez francuską młodzież – łączące w sobie muzykę, sztuki cyrkowe, teatralne i taniec. Niesamowicie barwne, zarówno od strony wizualnej, jak i muzycznej – z jednej strony łączy w sobie żonglerkę, monocykle, szczudła i akrobacje, z drugiej przepełnione muzyką: od saksofonu przez flety, akordeony i instrumenty perkusyjne. To energetyczna mieszanka teatru, tańca, zabawy, czasem chaotycznej choreografii do wtóru równie eklektycznej muzyki.

Medellín spogląda nocą milionem rozedrganych świateł, przypominających równomiernie bijące serca jego mieszkańców. Antonio i Emilio, dwóch majętnych przyjaciół, po raz pierwszy zobaczyło ją w dyskotece, w której przesiadywali wieczorami. Kim była to chodząca pokusa? Ta zniewalająca kobieca fantazja? To Rosario. Takie zjawisko można zobaczyć tylko raz w życiu; wiedział o tym każdy, kto ją spotkał. Pełen nieśmiałości Antonio i playboy Emilio z miejsca ulegli jej zmysłowości.

Pod chmurami, poniżej wierzchołków wzgórz wzbijających się w błękitne niebo Medellín, Rosario, Antonio i Emilio kochają i rujnują wszystko, co stanie na ich drodze. Tworzą związek, który nigdy nie powinien powstać i w którym każdy znajduje dokładnie to, czego szuka. Prędzej czy później fatum musiało dać o sobie znać. Widzimy bowiem Rosario w szpitalu, na oddziale intensywnej terapii, całą podziurawioną kulami… Została trafiona w tej samej chwili, w której była całowana. Pełen napięcia Antonio czeka w szpitalnym korytarzu; wie, że Rosario umiera. Kochał ją zawsze, mieli ją obaj, ale to Antonio dostał jej serce i duszę. Miłość i śmierć są prawie nierozłączne.

Rosario była piękna i inteligentna – mogłaby wieść szczęśliwe życie, ale urodziła się w slumsach, gdzie przemoc, narkotyki i wojny gangów są na porządku dziennym. Postanowiła więc odpłacić światu za doznane krzywdy w jedyny sposób, jaki znała – została płatną morderczynią o przydomku Tijeras (Nożyczki). W krótkim czasie Rosario Tijeras stała się żywą legendą. Bo trudniej jest kochać, niż zabijać.

Ten film, to historia jej życia, historia miłosnego trójkąta i historia Medellín – miasta, w którym życie ma odwieczny smak przemocy, gdzie wszystko może się wydarzyć, zostać zapomniane i stać się od nowa…

Produkcja: Kolumbia, Hiszpania, Meksyk, Francja, Brazylia/ 2005
Czas projekcji: 126‘

Na podstawie książki Jorge Franco pt. „Rosario Tijeras”

reżyseria: Emilio Maillé
scenariusz: Marcelo Figueras
zdjęcia: Pascal Marti
muzyka: Roque Baños
produkcja: Matthias Ehrenberg, Gustavo Ángel
obsada: Flora Martínez, Unax Ugalde, Manolo Cardona, Rodrigo Oviedo, Alonso Arias, Alejandra Borrero, Alex Cox

NAGRODY I NOMINACJE m.in.:

2006: 7. Festiwal Filmów Latynoamerykańskich w Warszawie – Nagroda Publiczności
2006: Meksykańska Akademia Filmowa – nominacja do nagrody Ariela w kategorii Najlepszy Scenariusz Adaptowany
2006: Hiszpańska Akademia Filmowa – nominacja do nagrody Goya w kategorii Najlepszy Hiszpański Film
2006: MFF Cartagena – nagroda dla najlepszej aktorki – Flory Martínez oraz dla najlepszego filmu kolumbijskiego

…to uzależniony od miłości do ludzi wojownik sztuki. Tworzy i śpiewa dla ludzi, bo od nich czerpie siłę i energię. Polski aktor teatralny, wokalista i kompozytor, multiinstrumentalista. Z zawodu aktor-lalkarz. Syn Pawła Dudzińskiego. Współpracuje z Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu. Twórca własnych projektów (spektakli, koncertów, happeningów), współtwórca Formacji Chłopięcej Legitymacje. Muzykę Sambora, można usłyszeć w filmach: “Retrospekcja” – dokument o Jerzym Nowosielskim, “Józef Mehoffer – witraże życia” (reż. S. Kubiak), w spektaklach teatralnych, m.in. “Era Wodnika” – Teatr Muzyczny “Capitol” we Wrocławiu, “Pippi Pończoszanka” reż. A. Glińska – Teatr Dramatyczny w Warszawie, “ Niewiarygodne Przygody M. Koziołkiewicza” – Teatr Pantomimy we Wrocławiu. Nagradzany na wielu festiwalach, m.in. Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu, Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Zjednoczonej Europy, Przeglądzie Piosenki Aktorskiej, Festiwalu Sztuki Estradowej. Wykłada piosenkę na Wydziale Lalkarskim wrocławskiej PWST. Śpiewał o Polsce i po polsku ludziom z całego świata na Expo w Japonii w 2005 roku, oraz w Polsce, Chicago, Finlandii, Niemczech, na Węgrzech.

Katowicki Wóz Perkusyjny wzbogacony będzie o akcenty z twórczości Ryśka Riedla.

miejsce: boisko przy Alei Sikornik (vis a vis ZSO nr 5 – ul. Zimorodka/Rybitwy)

Nieśmiały outsider Olda (w postać Oldy wcielił się syn Milosa Formana – Petr Forman) pewnego dnia udziela telewizyjnego wywiadu na ulicy. Po tym wydarzeniu na kilka dni traci przytomność. W szpitalu okazuje się, że jest zupełnie zdrowy. Jego ciało jest jednak kompletnie pozbawione energii. Powód ciężkiego stanu Oldy odkrywa dopiero uzdrowiciel Fišárek: okazuje się, że wszelką energię wyssał z młodego mężczyzny… włączony telewizor. Tajny Akumulator 1 poczyna sobie z ludzką energią swobodnie niczym murarz z zaprawą. Może ją wciągnąć jak powietrze, wylać jak wodę, ukraść jak pieniądze. Fišárek szuka różnych sposobów na przywrócenie sił swojemu przyjacielowi. Proponuje mu sport, seks, doznania artystyczne, kontakt z życiodajną przyrodą. To wszystko nie przynosi jednak rezultatów. Na domiar złego, w otoczeniu Oldy pojawiają się kolejne ofiary złowrogich telewizorów. Światu grozi pandemia.
Wtedy Olda poznaje piękną dentystkę. Nieoczekiwana miłość daje mu siłę do walki z wszechobecnym medium. Olda planuje kontratak: chce zalać Akumulator 1 taką ilością energii, która go zniszczy. Z kilkoma pilotami w ręku i pełnym zapasem baterii rusza do walki…

Produkcja: Czechy 1994
Czas projekcji: 102 min.
reżyseria: Jan Svěrák;
scenariusz: Jan Svěrák, Zdeněk Svěrák, Jan Slovák;
zdjęcia: F.A. Brabec;
muzyka: Jiří Svoboda, Ondřej Soukup;
montaż:Alois Fišárek;
produkcja: Petr Soukup
Obsada: Zdeněk Svěrák, Petr Forman, Edita Brychta, Boleslav Polívka, Jiří Kodet

NAGRODY I NOMINACJE M. IN:

1995 Brussels International Festival of Fantasy Film – Golden Raven dla Jana Svěráka
1994 Czeskie Lwy – nagroda publiczności
1994 Czeski Lew – najlepszy montaż (Alois Fisárek)
1994 Czeski Lew – nominacja w kategorii najlepszy reżyser (Jan Svěrák), najlepszy scenariusz (Jan Slovák, Jan Sverák, Zdeněk Svěrák), najlepszy aktor (Petr Forman), najlepsze zdjęcia (F.A. Brabec), najlepsza muzyka (Ondrej Soukup, Jirí Svoboda), najlepszy dźwięk (Zbynek Mikulik), najlepszy aktor drugoplanowy (Zdeněk Svěrák)
1995 Fantasporto – International Fantasy Film Award (Jan Svěrák)
1994 Pilsen Film Festival – Audience Award (Jan Svěrák)
1994 Venice Film Festival – UCCA Venticittà Award (Jan Svěrák)

…to uzależniony od miłości do ludzi wojownik sztuki. Tworzy i śpiewa dla ludzi, bo od nich czerpie siłę i energię. Polski aktor teatralny, wokalista i kompozytor, multiinstrumentalista. Z zawodu aktor-lalkarz. Syn Pawła Dudzińskiego. Współpracuje z Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu. Twórca własnych projektów (spektakli, koncertów, happeningów), współtwórca Formacji Chłopięcej Legitymacje. Muzykę Sambora, można usłyszeć w filmach: “Retrospekcja” – dokument o Jerzym Nowosielskim, “Józef Mehoffer – witraże życia” (reż. S. Kubiak), w spektaklach teatralnych, m.in. “Era Wodnika” – Teatr Muzyczny “Capitol” we Wrocławiu, “Pippi Pończoszanka” reż. A. Glińska – Teatr Dramatyczny w Warszawie, “ Niewiarygodne Przygody M. Koziołkiewicza” – Teatr Pantomimy we Wrocławiu. Nagradzany na wielu festiwalach, m.in. Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu, Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Zjednoczonej Europy, Przeglądzie Piosenki Aktorskiej, Festiwalu Sztuki Estradowej. Wykłada piosenkę na Wydziale Lalkarskim wrocławskiej PWST. Śpiewał o Polsce i po polsku ludziom z całego świata na Expo w Japonii w 2005 roku, oraz w Polsce, Chicago, Finlandii, Niemczech, na Węgrzech.

Wóz Perkusyjny wzbogacony będzie o akcenty z twórczości Ryśka Riedla.

Finis Terrae to historia wielkiej podróży, zaprezentowana w groteskowy sposób. Zaimprowizowani rycerze i konie wyruszają w poszukiwaniu wielkich ideałów jedności i braterstwa, podczas, gdy kobiety oczekują bezsennie. To wizualnie bogate widowisko uliczne bazujące na historycznych tekstach, ruchu, żywej muzyce, śpiewie, maskach i marionetkach.

Ludzkie poszukiwania gnozy, przygód i odkryć to jedne z podstawowych archetypów zachodniej cywilizacji. Od Odyseusza, Jazona i Argonautów, przez rycerzy Okrągłego Stołu poszukujących Świętego Grala, aż po Marco Polo i Kolumba, ludzie podróżują – lądem, morzem, w poszukiwaniu czegoś nowego, by spełnić marzenia. Czego szukają? Złotego runa, świętego kielicha, utraconej miłości, nowego domu… Sama podróż przekształca ich marzenia, zaś to, co znajdują, rzadko jest tym, za czym wyruszyli.

Wszystkie te podróże zostały odnotowane dla wiecznej chwały bohaterów i pamięci przyszłych pokoleń. Ale co z kobietami? Kobiety to raczej te, które czekają. Nie podróżują. Czy ich to nie interesuje? A może podróżują, ale w inny sposób… w umysłach, w marzeniach. Jak gorzki jest smak podróży dla tych, które zostają w domu?

Te pytania doprowadzają nas do dalszej perspektywy – by spojrzeć na ludzkie podróże również oczami tych, które zostają. Z nadzieją, oczekiwaniami, miłością, strachem, samotnością, zazdrością, gniewem. Kobiety rozpoczynają niewidzialną podróż w głąb samych siebie A ich podróże to ukryte ścieżki pełne kolorów, może nawet żywszych, niże tych rzeczywistych.

Główny bohater, udawszy się na zwycięska kampanię, ratuje przyjaciela tonącego w bezbrzeżnym morzu, walczy ze skrzydlatym smokiem i, oczywiście, odważnie walczy z wiatrakiem, zbudowanym bezpośrednio przed widzami.
Spektakl łączący teatr uliczny, pantomimę, klaunadę, sztuki plastyczne, choreografię i teatr, obywa się bez słów, jednakowoż wyjaśnienia są zbędne – „nieme” przedstawienie jest jasne dla wszystkich.

„Plasticine rain” istnieje od 1995 roku jako teatr dla dzieci, zaś w 1999 roku przekształcił się w teatr dla młodzieży. Zespół pracuje łącząc choreografię i sztukę dramatyczną. W 2004 roku na bazie zespołu powstało studio sztuki, które poza projektami teatralnymi realizowało niezwykłe przedsięwzięcia różnego rodzaju, pokazy i przedstawienia uliczne. Obecnie „Plasticine rain” poszukuje nowych teatralnych form artystycznego wyrazu. Zespół zwyciężał w narodowych i międzynarodowych festiwali.

Księżniczki to opowieść o rzeczywistości i konsekwencjach życia na ulicy. Reżyser i scenarzysta - Fernando León de Aranoaprzedstawia wzruszającą historię dwóch młodych prostytutek: Caye i Zulemę połączyła przyjaźń oparta na wspólnym dążeniu do lepszego życia. Dziewczyny poznają się, gdy Zulema, imigrantka z Dominikany, kradnie jednego z klientów Caye, proponując mu za swoje usługi niższą cenę. Początkowo kobiety dzieli rywalizacja i sprzeczne interesy, kiedy jednak Cayeznajduje Zulemę ciężko pobitą w jej mieszkaniu, obie zaczynają się wspierać. Zulema sprzedaje swoje ciało, aby móc zaopiekować się małym synkiem, Caye ukrywa wstydliwy zawód przed swoją należącą do klasy średniej rodziną. Nawet w tak ponurych okolicznościach dziewczyny udają, że są księżniczkami. Robią to, aby dodać sobie nadziei, choć pracują w przemyśle, w którym nadzieja nie istnieje.

Film został nagrodzony trzema nagrodami Goya -  dwoma aktorskimi dla bohaterek tytułowych oraz dla Manu Chao za piosenkę „Me llaman calle„. Reżyser, Fernando León de Aranoa, uważany jest za najważniejszego twórcę współczesnego kina hiszpańskiego.

Hiszpania, 2005
czas projekcji: 113’

scenariusz i reżyseria: Fernando León de Aranoa
zdjęcia: Ramiro Civita
muzyka: Alfonso de Vilallonga, Manu Chao
montaż: Nacho Ruiz Capillas
producent: Fernando León de Aranoa, Jaume Roures
obsada: Candela Peña, Micaela Nevárez, Mariana Cordero, Llum Barrera, Violeta Pérez, Mónica Van Campen, Flora Álvarez, María Ballesteros, Alejandra Lorente, Luis Callejo, Antonio Durán “Morris”, Pere Arquillué, Pepa Aniorte, Alberto Ferreiro, Enrique Villén

NAGRODY [wybrane]:

2005 CINEMANIA ONDAS AWARD
2006 GOYA AWARDS – najlepsza aktorka pierwszoplanowa, najlepszy debiut aktorski, najlepsza piosenka (Manu Chao – „Me llaman calle”)
2006 GOYA AWARDS (nominacje) – najlepszy film, najlepszy scenariusz oryginalny, najlepszy dźwięk, najlepszy debiut, najlepszy makijaż i stylizacja, najlepsze kostiumy
2006 BARCELONA FILM AWARDS (nominacje) najlepsza aktorka, najlepszy film, najlepsza muzyka, najlepszy scenariusz
2006 BUTACA AWARDS – nagroda Butaca – Candela Peña
2006 CINEMA WRITER’S CIRCLE AWARD (Hiszpania) – najlepsza aktorka
2006 CINEMA WRITER’S CIRCLE AWARD (nominacje) – najlepszy film, najlepszy reżyser, najlepszy scenariusz oryginalny, najlepsza muzyka
2006 FOTOGRAMAS DE PLATA – najlepsza aktorka filmowa (Candela Peña)
2006 SPANISH ACTORS UNION – nagroda Spanish Actors Union za pierwszoplanową rolę kobiecą (Candela Peña) oraz drugoplanową rolę męską (Luis Callejo)
2006 SPANISH ACTORS UNION – Newcomer Award (Micaela Nevárez)
2006 SPANISH ACTORS UNION – nominacja do nagrody Spanish Actors Union za drugoplanową rolę kobiecą (Mariana Cordero oraz Violeta Pérez )
2006 SUNDANCE FILM FESTIVAL – official selection

Dwaj przyjaciele, mężczyźni przed trzydziestką, mają wizję długich wakacji i osiem tysięcy koron w kieszeni. Pieniędzy wystarczy akurat na kupno używanego samochodu bez papierów. Jeszcze tylko uciąć dach i zabawa w road-movie rozpoczęta. Jako, że samochód nie ma dokumentów, a nasi bohaterowie boją się utracić własne, jeżdżą po bocznych drogach z dala od uczęszczanych traktów, którymi porusza się większość zmotoryzowanej społeczności. Krętymi drogami, od wioski do wioski zmierzają na południe i wyobrażają sobie, co też może się im przydarzyć.
Podczas jednego postoju zabierają dziewczynę, która wygląda na smutną i w dodatku zbiera swoją bieliznę rozrzuconą po rowach. Okazuje się, że uciekła ona od swego chorobliwie zazdrosnego przyjaciela – załoga kabrioletu nie ma jednak nic przeciwko temu, żeby wstąpiła w ich szeregi. Beztroska jazda przebiega początkowo zupełnie bez problemów. Jednak czarny wóz „przyjaciela” dziewczyny coraz częściej krzyżuje drogę zielonemu kabrioletowi, zaś erotyczne napięcie, które narasta w bohaterach, zaczyna przybierać coraz bardziej niebezpieczne postaci. Zasady stają się ostrzejsze i coraz bardziej zbliżają się do drugiej strony erosa – śmierci.
Jazda to czeski wariant kina drogi. To historia, w której wątki wolności i gry, przygody i przyjaźni, przenikają się z misternie fotografowanymi pejzażami, stanowiącymi tło wędrówek grupy przyjaciół.

Produkcja: Czechy 1994
Czas projekcji: 85 min.
reżyseria: Jan Svěrák;
scenariusz: Jan Svěrák, Martin Dostál;
zdjęcia: F.A. Brabec;
muzyka: Radek Pasterňák a Buty;
montaż: Alois Fišárek;
produkcja: Přemysl Pražský
Obsada: Anna Geislerová, Radek Pastrňák, Jakub Špalek, Filip Renč

NAGRODY I NOMINACJE M. IN:

1994 Czeski Lew – najlepsza muzyka (Radek Pasterňák a Buty)
1994 Czeski Lew – najlepsze zdjęcia (F.A. Brabec)
1994 Czeski Lew – nominacja w kategorii najlepsza aktorka (Anna Geislerová), najlepszy reżyser (Jan Svěrák), najlepszy montaż (Alois Fišárek), najlepszy film
1995 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Karlowych Warach – Kryształowy Glob (Jan Svěrák)
1995 Pilsen Film Festival – nagroda publiczności (Jan Svěrák)

Trzon zespołu stanowi charyzmatyczna wokalistka-aktorka Monika Mariotti oraz Igor Spolski (ukulele tenorowe, wokal). To zgrane combo prowadzi koncerty i świetnie trzyma kontakt z publicznością. Monikę i Igora wspierają dwaj ukuleliści: Wojciech Bubak (ukulele sopranowe, wokal) oraz Piotr Świtakowski (ukulele barytonowe, wokal) i motoryczna sekcja rytmiczna w osobach Michała Lamży (bas/kontrabas, wokal) i Marka Czajkowskiego (perkusja). Atutem zespołu jest świeże podejście do repertuaru (w tkankach piosenek często słychać cytaty z innych kontekstów muzycznych), absurdalna choreografia, i oryginalne kostiumy z tamtego okresu, które natychmiast teleportują widzów i słuchaczy w sam środek wiru polskich dancingów z lat sześćdziesiątych. Zespół zadebiutował w roku 2010. Koncertuje na razie wyłącznie w Polsce, gdzie jest bardzo entuzjastycznie przyjmowany zarówno przez pokolenie ludzi, którzy na tej muzyce wychowali się jak i przez generację 20/30-latków. To piękne, proste i urokliwe utwory, przy których nie sposób usiedzieć w miejscu.

Evolution Dejavu to sześcioosobowy zespół pochodzący z Północnych Moraw (Czechy), który czerpie inspiracje nie tylko z gatunku world music ale także z muzyki elektronicznej oraz undergroundowego industrialu ostrawskiego. Swoją muzykę określają terminem “ethno groove”. Ich debiutancki album “Evolution” to mieszanina tanecznych rytmów tak afrykańskich, jak arabskich i indiańskich.

Znakomity debiut o środowisku nielegalnych imigrantów z Meksyku w USA oraz o skradzionej tożsamości. Ta prowokująca historia to również dogłębna analiza człowieka pragnącego być kochanym.
Juan i Pedro spotykają się w ciężarówce pełnej meksykańskich imigrantów jadących bez dokumentów do Nowego Jorku. Obaj jadą szukać lepszego świata. Pedro pokazuje Juanowi zapieczętowany list od matki i opowiada nowemu przyjacielowi, że jedzie na pierwsze spotkanie ze swoim ojcem Diego, bogatym restauratorem, którego dotąd nie wiedział. Pedro jest naiwny i dopiero uczy się świata, nie podejrzewa, że na drodze do marzeń staną jakiekolwiek przeszkody. Niestety, rano budzi się okradziony, ląduje na ulicy, jest kompletnie zagubiony w obcym mieście. Jest głodny, nie zna języka, nie ma pieniędzy i żadnego punktu zaczepienia. Snując się bezradnie po Nowym Yorku, który zamiast wielkiej, imponującej metropolii przypomina raczej bezduszną dżunglę, spotyka Magdę, dziewczynę, która łapie się wszelkich sposobów, by zarobić pieniądze. Pedro opowiada jej swoją historię i obiecuje pieniądze w zamian za pomoc. Dziewczyna zgadza się. Skazani na siebie, uczą się siebie na wzajem i poznają swoje światy. Poza układem zaczyna łączyć ich coś na kształt przyjaźni.
Tymczasem Juan pojawia się u Diego z listem, twierdząc, że jest jego synem. Początkowo mężczyzna wygania chłopaka, każąc mu zniknąć z własnego życia. Z czasem jednak rodzi się w nim głęboko uśpiona, ojcowska miłość – miłość, która nie zna granic i nadaje życiu sens.
„Ojcze nasz” to znakomity przykład amerykańskiego kina niezależnego rodem z Sundance charakteryzujący się szybkim tempem i niespodziewanymi zwrotami akcji.
„Padre nuestro” to festiwalowy tytuł filmu – inny tytuł tego obrazu to „Sangre de mi sangre” czyli krew z krwi.

Produkcja: USA/Argentyna 2007
Czas projekcji: 110min.

Scenariusz i reżyseria: Christopher Zalla
Producent: Per Melita, Ben Odell
Muzyka: Brian Cullman
Zdjęcia: Igor Martinovic
obsada: Jesús Ochoa, Armando Hernández, Jorge Adrián Espíndola, Paola Mendoza

Nagrody / festiwale:
2009 – Golden Trailer Awards – nominacja
2009 – Independent Spirit Awards – nominacja w kategorii: Najlepszy film debiutancki, Najlepszy scenariusz
2008 – 1. Międzynarodowy Festiwal Kina Niezależnego OFF CAMERA (kategoria: Nowości)
2008 – MFF TOFIFEST w Toruniu – Nagroda Główna – Złoty Anioł
2008 – 9. Letnia Akademia Filmowa w Zwierzyńcu – pokaz specjalny
2008 – Festiwal Filmu i Sztuki DWA RZEGI – pokaz specjalny
2008 – Hiszpańska Akademia Sztuki Filmowej – Nagrody Goya – nominacja w kategorii: Najlepszy Zagraniczny Film Hiszpańskojęzyczny
2008 – Satellite Awards – nominacja w kategorii: Najlepszy film zagraniczny
2007 – MFF w Sundance – wygrana Grand Jury Prize
2007 – MFF w San Sebastian – Oficjalna Selekcja

Praga, 1989 r., ostatnie lata socjalizmu. Frantisek Louka (Zdeněk Svěrák), 55 letni wiolonczelista i lekkoduch, którego przed laty wyrzucono z filharmonii, zarabia na życie grą w domach pogrzebowych i kościołach. Maluje również złote litery na nagrobnych tablicach, ale i tak ciągle brakuje mu pieniędzy. Kiedy więc kolega proponuje mu zawarcie fikcyjnego małżeństwa z bogatą Rosjanką, Louka bez większych oporów zgadza się płatny ślub. Nadieżda, która okazuje się młoda i bardzo ładna, potrzebuje czeskiego obywatelstwa, by wyrwać się z kraju. Układ między dwojgiem ludzi jest więc prosty – Nadia dostanie upragniona obywatelstwo, Louka pieniądze. Później rozstaną się i każde pójdzie swoją drogą.
Rzeczywistość okazuje się wyglądać jednak zupełnie inaczej. Dość niefrasobliwą egzystencję starego kawalera przerywa któregoś dnia niespodziewane pojawienie się w jego domu milicjantów z małym, zapłakanym 5-letnim chłopczykiem…

Produkcja: Czechy 1996
Czas projekcji: 104 min.
reżyseria: Jan Svěrák;
scenariusz: Zdeněk Svěrák;
zdjęcia: Vladimír Smutný;
muzyka: Ondřej Soukup;
montaż: Alois Fišárek;
produkcja: Eric Abraham, Jan Svěrák
Obsada: Zdeněk Svěrák, Andrej Chalimon, Libuše Šafránková, Stella Zázvorková, Ondřej Vetchý

NAGRODY I NOMINACJE M. IN:

1997 Oscar – najlepszy film obcojęzyczny – Akademia Filmowa
1997 Złoty Glob – najlepszy film obcojęzyczny
1997 Czeski Lew – Libuse Safránková – najlepsza aktorka
1997 Czeski Lew – Jan Sverák – najlepszy reżyser
1997 Czeski Lew – najlepszy film
1997 Czeski Lew – Zdeněk Svěrák – najlepszy scenariusz
1997 Czeski Lew – Andrei Chalimon – najlepszy aktor drugoplanowy
1997 Czeski Lew – nominacja w kategorii najlepsze zdjęcia (Vladimír Smutný), najlepsza muzyka (Ondřej Soukup), najlepszy dźwięk, najlepszy aktor (Zdeněk Svěrák), najlepsza aktorka drugoplanowa (Stella Zázvorková), najlepszy aktor drugoplanowy (Ondřej Vetchý)
1996 Grand Prix MFF-Tokio – Jan Sverák
1996 MFF-Tokio – Zdeněk Sverák – najlepszy scenariusz
1996 Camerimage (nominacja) – Vladimír Smutný – Złota Żaba

Kwartet powstał z potrzeby zagospodarowania rynku muzycznego tym, co kryje w sobie wiolonczela. Pomysłodawcą i założycielem zespołu jest Grzegorz Stanienda. Ideą i głównym założeniem formacji jest pokazanie szerokiej i zróżnicowanej publiczności, że na wiolonczeli można zagrać wszystko, a wydobywanie dźwięku nie polega tylko na przeciąganiu smyczka po strunach. Zespół tworzą Szymon Jakubiec, Michał Lech, Adam Oleś i Grzegorz Stanienda. Czterech profesjonalistów znających się na muzyce i życiu. Możliwość stworzenia wspólnego zespołu, gdzie wiolonczela będzie grała paradoksalnie „pierwsze skrzypce” była tak silna, że oto powstał unikatowy „twór” artystyczny, który leżał od dawna w sercach członków zespołu.

Brzmienie KORDO tworzą wiolonczele o zróżnicowanym brzmieniu, barwie, kolorycie i głębi smaku. Dodając do tego mieszankę tak różnych osobowości oraz zawodowych doświadczeń stwarza z nich grupę „JEDYNĄ W SWOIM RODZAJU”. Co ich różni ? Spojrzenie i wrażliwość na muzykę. Co łączy ? Miłość do kobiety swojego życia – wiolonczeli.

Babooshki to zespół, który powstał w 2009 roku. Jego podstawę tworzą dwie wokalistki: Polka – Karolina Beimcik i Ukrainka z pochodzenia – Dana Vynnytska. Ich pomysły muzyczne opierają się na bogatej tradycji Kresów Wschodnich. Słowiańskie melodie uzyskują jazzową oprawę, łącząc cechy folkloru z nietypową harmonią. Wszystko to krystalizuje się w akustycznym brzmieniu gitary i kontrabasu, wokalistki zaś pokazują, jak wiele podobieństw zachodzi pomiędzy reprezentowanymi przez nie kulturami. Wspólna płaszczyzna dźwięków pozwala zatem ująć etniczność jako pole różnych energii i indywidualności.

Repertuar zespołu stanowią jazzowe interpretacje melodii z różnych regionów Polski, między innymi pieśni biłgorajskich (związanych z polskim pograniczem południowo-wschodnim), melodii mazurskich czy podlaskich, które wykonywane są przez wokalistki dwujęzycznie. Muzycy koncentrują się przede wszystkim na wydobywaniu podobieństw pomiędzy polską i ukraińską muzyką ludową. Źródłem inspiracji są dla członków grupy opracowania Oskara Kolberga.

Cztery kobiety planują akcję przeciwko meksykańskim handlarzom narkotyków. Motorem ich działań jest zemsta, a od ich rezultatu zależy przyszłe szczęście bohaterek. W rolach głównych: siła, pożądanie i pieniądze.

Aurora odsiaduje wyrok za nieudany napad rabunkowy. Współsprawczynie są na wolności. Ana, jej siostra, Gloria i Paloma. Cztery kobiety, dla których życie nigdy nie było łaskawe. Ana jest prostytutką, ważne są dla niej pieniądze. To dlatego zgodziła się wyjść za Felixa – niebezpiecznego i potężnego handlarza narkotykami, który się w niej zakochał. Dla niego przeprowadza się do jego ojczyzny, Meksyku, gdzie razem zamieszkują.
Telefon Glorii dzwoni. To Ana, telefonuje z miasta Meksyk. Zaprasza przyjaciółkę do siebie. Interesy jej męża idą dobrze i Ana ma pewien plan. Jest robota do wykonania – mówi Glorii.

Aurora wychodzi z więzienia i Pilar jedzie ją odebrać. Wsiadają do samolotu. Trasa: Madryt – Meksyk. Ana i Gloria czekają na lotnisku. Ana żyje w zamknięta w złotej klatce. Mąż ją bija, a ona szuka ratunku w alkoholu. W jej głowie rodzi się niebezpieczny plan: rozbić gang Felixa. Chce upiec dwie pieczenie na jednym ogniu: dokonać zemsty i zdobyć pieniądze. To dlatego potrzebuje pomocy przyjaciółek. Cztery kobiety są gotowe chwycić szczęście za rogi!

produkcja: Hiszpania, Meksyk 2008
czas: 129min.

reżyseria, scenariusz : Agustín Díaz Yanes
zdjęcia : Paco Femenía
muzyka : Javier Limón

obsada: Diego Luna, Victoria Abril, Ariadna Gil, Pilar López De Ayala, Elena Anaya, Josema Yazpik

NAGRODY:
Goya 2009 – wygrane: 1 | nominacje: 10
Najlepsze zdjęcia (Paco Femenia)

Nominacje:
Najlepszy film, Najlepsza aktorka (Ariadna Gil), Najlepszy aktor (Diego Luna), Najlepszy reżyser (Agustín Díaz Yanes), Najlepszy aktor drugoplanowy (José María Yazpik), Najlepszy scenariusz oryginalny (Agustín Díaz Yanes), Najlepsze efekty specjalne (nominowani Alejandro Vázquez, Reyes Abades, Rafa Solorzano), Najlepsze kierownictwo produkcji (nominowani Rafael Cuervo, Mario Pedraza), Najlepszy dźwięk (Christophe Vingtrinier, Patrice Grisolet, Pierre Gamet), Najlepszy montaż (José Salcedo)

Czechosłowacja, rok 1950 – najzimniejszy okres Zimnej Wojny. Czterdziestoletni mężczyzna – Franta Slama przebywa w obozie pracy. Jako były pilot RAF-u został uznany za wroga publicznego. Komunistyczne władze podejrzewały, że podczas służby lotniczej w Wielkiej Brytanii przesiąkł ideami demokracji i stanowi zagrożenie. Pewnego dnia Franta choruje na zapalenie płuc i zostaje przeniesiony do więziennego szpitala. Tam poznaje Houfa i opowiada mu swoją historię.

Cofamy się do marca 1939, na świecie panuje jeszcze pokój, który za chwilę zostanie agresywnie zniszczony. Franta składa gratulacje swojemu protegowanemu, młodemu Karelowi za zdanie egzaminu na pilota. Tego wieczoru, romantyczne spotkanie Franty z ukochaną zostanie gwałtownie przerwane przez inwazję nazistów. Franta i Karel postanawiają razem uciec do Wielkiej Brytanii. Nie mogą doczekać się, by usiąść za sterami myśliwców Spitfire i wziąć udział w powietrznej walce. Wspólne przeżycia wojenne dają początek wielkiej przyjaźni. Przyjaciele nie spodziewają się jednak, że prawdziwy test męskiej lojalności jest jeszcze przed nimi…

produkcja: Czechy 1996
czas projekcji: 104 min.
reżyseria: Jan Svěrák;
scenariusz: Zdeněk Svěrák;
zdjęcia: Vladimír Smutný;
muzyka: Ondřej Soukup;
obsada: Zdeněk Svěrák, Andrej Chalimon, Libuše Šafránková, Stella Zázvorková, Ondřej Vetchý

NAGRODY I NOMINACJE M. IN:

2001 Czeski Lew – najlepszy reżyser (Jan Svěrák)
2001 Czeski Lew – najlepsze zdjęcia (Vladimír Smutný)
2001 Czeski Lew – najlepszy montaż (Alois Fisárek)
2001 Czeski Lew – najlepsza muzyka (Ondřej Soukup)
2001 Czeski Lew – nagroda publiczności
2001 Czeski Lew – nagroda krytyków
2001 Czeski Lew – nagroda czytelników magazynu Cinema
2001 Czeski Lew – nominacja w kategorii najlepszy film, najlepszy scenariusz (Zdeněk Svěrák), najlepsze kostiumy, najlepsza scenografia, najlepszy dźwięk, najlepsza rola męska (Ondřej Vetchý), najlepsza drugoplanowa rola kobieca, najlepsza drugoplanowa rola męska

Muzyka zespołu SERPENT to ambitny pop z dużą domieszką jazzu, latin jazzu, bossa novy, rocka, funka i rapu. Cechuje ją odwaga i wielobarwność. Mocną stroną są polskie teksty wyrywające się szablonom. Muzycy zespołu wywodzą się z gliwickiego środowiska jazzowego i nie tylko.

Zespół SERPENT założył Jarosław Spałek, trębacz, wokalista, kompozytor, autor tekstów i aranżer mieszkający w Gliwicach. Jako muzyk sesyjny ma w swoim dorobku ponad 40 płyt z gwiazdami polskiej muzyki. Nagrywał m. in. z Justyną Steczkowską, Zbigniewem Wodeckim, Andrzejem Krzywym, Krzysztofem Cugowskim, Andrzejem Rybińskim, Jose Torresem, Ewą Bem, Majką Jeżowską, Ireneuszem Dudkiem, zespołem Pogodno i wieloma innymi. Brał udział w trasie „Hey MTV Unplugged”. Jako trębacz współpracował także z Ryszardem Rynkowskim, Januszem Radkiem, Ewą Bem, Anną Serafińską, Carmen Moreno, Ewą Urygą, Violettą Villas i wieloma innymi wokalistami.

Serpent zagra w składzie:
Jarosław Spałek: trąbka, flugelhorn, wokal;
Tomasz Bura: instrumenty klawiszowe;
Bogusław Pietrzak: gitara;
Wojciech Gąsior: gitara basowa;
Kacper Popek: perkusja

ČAČI VORBA – „szczera mowa”. Tak zamieszkujący bałkańskie bezdroża Cyganie mówią o muzyce.

Čači Vorba to istniejąca od 2005 r. polsko-ukraińska grupa specjalizująca się w żywiołowej mieszance muzyki cygańskiej, karpackiej oraz bałkańskiej. Zespół serwuje słuchaczom akustyczną fuzję muzyki etnicznej, jazzu, nowoczesnej bałkańskiej muzyki weselnej oraz innych gatunków wykonywaną na tradycyjnych, często egzotycznie brzmiących instrumentach, takich jak węgierska bracsa, tureckie kemence, greckie bouzouki, rumuńska cobza, bliskowschodnie darabuka oraz dombek. Poprzez zaskakujące połączenia w stylu „bałkańskiego twista”, „rumuńskiego rock’n'rolla”, „romskiego swinga” zespół wprowadza zwariowaną atmosferę bałkańskiego wesela.

Muzycy Čači Vorba, wzorując się na dawnych „cygańskich mistrzach”, zręcznie przemycają motywy z odległych sobie kultur muzycznych. Nastrojowa ballada Romów karpackich przeplata się z azerską nutą i francuskim musette, mityczna opowieść o „karpackim Herkulesie” brzmi, jakby rumuński cioban zasłuchał się jakimś dziwnym sposobem w cool jazzie, zaś orientalne brzmienia z przedmieść Bukaresztu w podejrzany sposób kojarzą się z salsą. W myśl zasady „muzyka nie zna granic” Čači Vorba przemierza muzycznie Stary Kontynent wzdłuż i wszerz, układając jego dźwiękową mozaikę od nowa, po swojemu. Čači Vorba przetwarza tradycyjne melodie Romów, Węgrów, Rumunów, Południowych Słowian, Greków i Bliskiego Wschodu zachowując zarazem ich taneczną dynamikę. „JOC’N'ROLL” – jak mówią sami artyści o ich żywiołowej muzyce (rum. „joc” – taniec, zabawa).

Wysoki kunszt wykonawczy solistki zespołu – Marii Natanson, „wschodzącej gwiazdy polskiej sceny folkowej”, oraz towarzyszących jej muzyków kształtują nowy, przełamujący granice, oryginalny język muzyczny; dialekt wyrażający to co wspólne – radość, pasję, tęskotę – „szczerą mowę”.

Szesnastoletni Juan próbuje uciec. Już na przedmieściach sennego meksykańskiego miasteczka rozbija samochód. Na opustoszałej z pozoru i zalanej słońcem prowincji chłopak zaczyna szukać mechanika. Rozpoczyna się dzień pełen zaskakujących zdarzeń. Na drodze Juana pojawiają się dziwni, a jednocześnie zwyczajni ludzie. Podejrzliwy staruszek Don Heber i jego pies Sica. Lucia, zagubiona młoda matka, która marzy o wypadzie na rockowy koncert i David, mający bzika na punkcie Bruce’a Lee. Przypadkowe relacje okażą się jednymi z najważniejszych. Juan zaczyna doceniać codzienność. Dopiero w tym banalnym świecie zacznie rozumieć tak oczywiste i jednocześnie niewytłumaczalne zjawiska, jak śmierć…

produkcja: Meksyk 2008
czas projekcji: 85min.

reżyseria: Fernando Eimbcke
scenariusz: Fernando Eimbcke, Paula Markovitch
zdjęcia: Alexis Zabe

obsada: Diego Cataño, Hector Herrera, Don Heber, Daniela Valentine, Juan Carlos Lara II, Yemil Sefani, Olda López

Śmierć istnieje – nie jako przeciwieństwo, ale jako część życia.
Haruki Murakami, Norwegian Wood

NAGRODY / FESTIWALE
2009 – Meksykańska Akademia Filmowa – Ariel Award – nagrody w kategorii: Najlepszy Film, Najlepsza Reżyseria i Aktor Drugoplanowy
2009 – Nagrody Goya – nominacja w kategorii: Najlepszy Hiszpańskojęzyczny Film Zagraniczny
2009 – Cartagena Film Festival – nagrody w kategorii: Najlepszy Film, Najlepsze zdjęcia, Najlepszy scenariusz
2009 – MFF w Pune (Indie) – Prabhat Award – nagroda w kategorii Najlepszy film
2008 – MFF Transilvania – Nagroda Specjalna Jury
2008 – MFF w Gudalajara – Mayahuel Award: Najlepsza reżyseria
2008 – MFF w Cannes – Tydzień Krytyki
2008 – MFF w Berlinie – Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) oraz Nagroda Specjalna im. Alfreda Bauera; nominacja do Złotego Niedźwiedzia
2006 – Sundance Film Festival – Sundance/NHK International Filmmakers Award (Ameryka Łacińska)

Jan Svěrák pokazuje nam niezwykły portret swojego ojca – Zdenka Svěráka. Ten ciepły dokument to przede wszystkim hołd dla wszechstronnego artysty: autora piosenek, scenarzysty i jednego z najsłynniejszych czeskich aktorów. Historię jego błyskotliwej kariery widzimy oczami syna, który niejednokrotnie towarzyszył ojcu w drodze twórczej. Zdjęcia z planów zdjęciowych i fragmenty ról aktora przeplatają się z komentarzami przyjaciół Zdeněka Svěráka oraz bardzo prywatnymi archiwalnymi filmami, które pokazują niezwykłe relacje ojca i syna. Poznajemy również kulisy współpracy niepowtarzalnego duetu reżysera i scenarzysty, nagrodzonych w 1997 roku Oscarem za wspólny film Kola. W tej wzruszającej rodzinnej opowieści nie zabraknie także szczypty humoru.

„Ciepły, choć słodko-gorzki prezent Jana Svěráka dla sławnego ojca, zrealizowany razem z Martinem Dostálem to bardzo emocjonalny i szczery dokument o życiu i twórczości aktora i scenarzysty Zdenka Svěráka, który napisał scenariusz i zagrał w nagrodzonym Oscarem filmie Kola. Ten pełnometrażowy dokument z pewnością w sposób naturalny będzie cieszył się szerokim zainteresowaniem wśród wszystkich wielbicieli Koli na całym świecie.”
Eddie Cockrell, Variety

produkcja: Czechy 2004
czas projekcji: 92 min.
reżyseria: Jan Svěrák, Martin Dostál;
scenariusz: Martin Dostál, Jan Svěrák;
zdjęcia: Ivan Zachariáš, Radka Šplíchalová;
muzyka: Ondřej Soukup;
obsada: Zdeněk Svěrák, Ladislav Smoljak, Jaroslav Uhlír, Jan Svěrák

Powstały z inicjatywy Macieja Rychłego na początku lat 80. ubiegłego wieku Kwartet Jorgi to dziś jedna z legend polskiego folku.

Brzmienie zespołu jest efektem twórczych poszukiwań jego założyciela. Poszukując inspiracji wybrał się na tereny południowo-wschodniej Polski, do Słowacji i na Ukrainę, skąd przywiózł cały szereg tradycyjnych tematów muzycznych.

Muzyka zespołu sięga głęboko do słowiańskich korzeni łącząc się z wirtuozerią wykonania i szeroko rozbudowaną improwizacją. Słychać w niej też wpływy muzyki tradycyjnej różnych zakątków świata – Karpat, Irlandii, Afryki. Styl zespołu określa z jednej strony fascynacja muzyką celtycką, z drugiej – czerpanie z tradycji słowiańskiej. Bazują na elementach ludowej tradycji muzycznej wielu narodów, na przykład bałkańskich Cyganów, korzystają z doświadczeń muzyki klasycznej i jazzu.

Wenecja, rok 1763. Pisarz Lorenzo da Ponte prowadzi rozpustne życie. Kiedyś był księdzem, ale liczne skandale i romanse sprawiły, że został wydalony do Wiednia. Wspierany przez przyjaciela i mentora, Giacomo Casanovę, zostaje przedstawiony ulubionemu kompozytorowi cesarza – Salieriemu i nowoprzybyłemu na dwór Wolfgangowi Amadeuszowi Mozartowi. Próbując zaszkodzić karierze Mozarta, Salieri przekonuje cesarza Józefa II, by ten zatrudnił nieznanego libertyna jako autora libretta do „Wesela Figara”. Stanie się jednak inaczej. Namiętny charakter da Ponte, który znów zakochał się do szaleństwa i jego sentymentalne spacery po Wiedniu posłużą mu także za inspirację do napisania genialnego libretta do jednego z najpiękniejszych i najmocniejszych dzieł Mozarta – „Don Giovanniego”.

„Ja, Don Giovanni” został wspaniale nakręcony i pomyślany (…). Najbardziej interesująca w filmie jest niewątpliwie koncentracja nie na Mozarcie, lecz na owym libreciście, Lorenzo da Ponte (Lorenzo Balducci). Dobry wybór, gdyż jest to nie tylko zapomniana postać związana z twórczością Mozarta, ale także człowiek z fascynującą historią. Żyd, który nawrócił się na chrześcijaństwo w 1763 roku, żeby się dobrze ożenić. Został księdzem, ojcem nieślubnego dziecka i alfonsem. Wygnany z Wenecji, trafił do Wiednia, gdzie cesarz zaproponował mu współtworzenie oper z Mozartem (granym przez Lina Guanciale). Tak powstały m.in. „Cosi fan tutte” i „Wesele Figara”.
Kirk Honeycutt, 11 września 2009. MFF w Toronto

produkcja: Hiszpania, Austria, Włochy 2009
czas projekcji: 120 min.

reżyseria: Carlos Saura
scenariusz: Carlos Saura, Raffaello Uboldi, Alessandro Vallini
zdjęcia: Vittorio Storaro

obsada: Lorenzo Balducci – Lorenzo da Ponte, Lino Guanciale – Mozart, Emilia Verginelli – Annetta, Tobias Moretti – Casanova, Ennio Fanrastichini – Salieri, Katevan Kemoklidze – Adriana Ferrareso/Donna Elvira, Sergio Foresti – Leporello, Borja Quiza – Don Giovanni, Carlo Lepore – Commendatore, Francesca Inaudi – Costanza, Franco Interlenghi – Ojciec Anetty, Cristina Giannelli – Catarina Cavalieri

Ciepła i zabawna historia o przyjaźni, miłości, morawskim winie i… o tym, że kiedy w życiu dość już błądziłeś, najlepsze co możesz zrobić, to wrócić do domu.

Honza ma kumpla Jirkę, który nie jest wprawdzie zbyt inteligentny, ale ma jedną „dobrą“ cechę. Ma niesamowity wpływ na kobiety, które poddają się jego urokowi zupełnie bezkrytycznie. Z tej umiejętności obaj przyjaciele często korzystają podczas swoich drobnych oszustw i wybryków.

Honza przypadkiem dowiaduje się, że jego dziadek jest śmiertelnie chory. Postanawia spełnić największe marzenie jego życia. Organizuje wyprawę za ocean do Argentyny. Zanim jednak dziadek spokojnie opuści swoją winnicę, Honza musi obiecać, że będzie jej doglądał podczas jego nieobecności. Zapowiada się piękna pogoda, a przez te kilkanaście dni przecież nic nie może się wydarzyć… ale czy na pewno?

Pełna spiżarnia, wyborne morawskie wino… i urocza sąsiadka Klara, w której Honza zakochuje się od pierwszego wejrzenia, to dopiero początek wakacyjnej przygody. Kiedy przyjeżdża jego kumpel Jirka, wspólnie wybierają się na objazd po okolicznych morawskich winnicach i winiarniach. Po drodze czeka ich mnóstwo drobnych wpadek i komicznych sytuacji.

produkcja: Czechy 2007
czas projekcji: 90 min.

reżyseria: Tomáš Bařina
scenariusz: Tomáš Bařina, Rudolf Merkner
zdjęcia: Martin Preiss
muzyka: Hynek Schneider, James Harries, Richard Krajčo

obsada: Kryštof Hádek, Lukáš Langmajer, Tereza Voříškova, Václav Postránecký, Lubomír Lipský, Tomáš Matonoha, Miroslav Táborský

Nagrody / festiwale:
2008 – 33. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni (Dzień czeski)

Zapraszamy na VIII Uliczną Bitwę Fotograficzną, na żywo, pod gołym niebem, z głosem decydującym jurora oraz publiczności. Zwycięzcę Bitwy obsypiemy cennymi nagrodami. Jest to jedyna taka okazja, aby sprawdzić swoje umiejętności na żywo, a przede wszystkim dobrze się bawić w gronie potyczkujących się fotografów. Zapraszamy!

Marek Arcimowicz, juror tegorocznej Ulicznej Bitwy Fotograficznej, znany jest z niezwykłych fotografii, które wykonał w miejscach niedostępnych dla 99% z nas. Ze sprzętem fotograficznym dotarł w bardzo dzikie i odległe miejsca. Obserwował i utrwalił zarówno piękne krajobrazy, jak i ludzi zmagających się z naturą i swoją własną słabością. Ale czy droga na szczyt to tylko osiąganie najwyższych wierzchołków świata?

Na Twoją interpretację tematu czekamy do 18 sierpnia (czwartek) do północy. Uczestnicy, których zdjęcie zostanie zakwalifikowane do udziału w Bitwie, otrzymają potwierdzenie i zaproszenie na bitwę, ale do kibicowania zapraszamy wszystkich. Twoja DROGA NA SZCZYT zaczyna się już dziś!

więcej informacji, zapisy: http://pokochajfotografie.pl/?page_id=5763

LOCOMITYWA to młody poznański zespół, założony przez wokalistkę młodego pokolenia Barbarę Hanaczewską, łączący w swej twórczości jazz, muzykę etniczną i neoklasyczną. Zespół tworzy grupa przyjaciół, dla których muzyka nie jest tylko tworem artystycznym, ale też przestrzenią zabawy, żartu, a czasem swady i rozdzierającego liryzmu… ciągłym poszukiwaniem. Słychać u nich zarówno polską szkołę jazzową lat 50-60., nowatorskie jej odczytanie przez Skalpel, jak również inspiracje twórczością Richarda Galliano (liryczne frazy akordeonu Piotra Strugały), czy muzyką spod znaku kultowej wytwórni OBUH (Księżyc).

Nie sposób nie wyczuć w ich muzyce zarówno tej unikatowej słowiańskiej harmonii, połączenie delikatności, ale też niezwykłych emocji kreowanych przy użyciu oszczędnych środków formalnych.

UWAGA !!! (Zespół kilkakrotnie zmieniał nazwę. W latach 2008 – 2009 występował najpierw jako FREEWOLNI, a później CHAPEAU BAS).

Barbara Hanaczewska – absolwentka wydziału rozrywkowego Szkoły Muzycznej im. Czesława Niemena w Poznaniu, kompozytorka i autorka tekstów; uczestniczy i współpracuje w tworzeniu projektów muzyczno-artystycznych w kraju i za granicą. Inicjatorka i wokalistka zespołu LOCOMITYWA.

druk: fops.pl
pomysł, fotografie: piotr chlipalski

impreza towarzysząca

Weź udział w najciekawszych warsztatach fotograficznych tego lata – trzy intensywne dni, prawdziwy trening fotografii ognia w trakcie Fire & Drums Days w Gliwiach. Formuła warsztatów jest unikalna – otóż do naszej dyspozycji zjedzie w tych dniach do Gliwic ponad setka kuglarzy, artystów i połykaczy ognia. Trzy doby kreatywnego tworzenia obrazów – inscenizowania post-industrialnej przestrzeni Starej Fabryki Drutu i Parku Chopina do fotografii portretowej i konceptualnej. To unikalna szansa na reportaż “od kuchni” z jednej z najbardziej barwnych imprez tegorocznego festiwalu. To wreszcie grupa niesamowicie energetycznych artystów z kraju i zagranicy na wzajemną wyłączność.

Dla chętnych nie zabraknie miejsca na fotografię uliczną i reportażową, ułatwioną przez festiwalową akredytację i szansę dotarcia do miejsc niedostępnych dla zwyczajnych śmiertelników, będzie czas na portret, pracę ze sprzętem studyjnym, przenośnym światłem błyskowym i, oczywiście, w magicznym świetle zastanym starych szyb Fabryki Drutu. Każdego dnia walczymy do późnych godzin nocnych, istnieje możliwość nieodpłatnego noclegu w Fabryce, zapewniamy wspólną kolację.

więcej informacji, zapisy: http://pokochajfotografie.pl/?p=5726

Piąta edycja konkursu fire-show rozgrywać się będzie, jak w latach ubiegłych, dwuetapowo. Eliminacje zaplanowaliśmy na czwartek i piątek, finał odbędzie się w sobotę, 27 sierpnia, całość w Parku Chopina.

Wszystkie wykonane podczas imprezy fotografie obejmujemy licencją Creative Commons – budując festiwalowego stocka dla artystów – warunkiem zgłoszenia do konkursu jest zgoda na wykorzystanie wizerunku, fotografowie zgadzają na wykorzystanie zdjęć.

Artystom zapewniamy nocleg w Starej Fabryce Drutu, a co wieczór spory gar czegoś ciepłego do jedzenia.

Zgłoszenia:

• Regulamin
• Formularz zgłoszeniowy

Kontakt dla zespołów:

• Grażyna Kościelna, tel: +48 888 554 435
  grace@ulicznicy.pl

L’ombelico del Mondo jest grupą działającą w Sochaczewie i zajmuje się szeroko pojmowaną sztuką uliczną oraz przede wszystkim graniem samby i rytmów zachodniej Afryki. Grupa istnieje od 2004 roku i liczy 27 osób. Lombelico del Mondo czyli Pępek Świata zakłada, że centrum wydarzeń jest tam, gdzie są ludzie i chęć do działania oraz realizacji oryginalnych, nieszablonowych pomysłów – miejsce jest tylko miejscem, najważniejsi są ludzie, którzy kształtują świat wokół siebie. Oni są właśnie pępkiem świata – bez względu na to gdzie się znajdują.

Występowali dotychczas w większości dużych miast w Polsce (Trójmiasto, Warszawa, Łódź, Wrocław, Poznań, Kraków) w najróżniejszej przestrzeni i okolicznościach – od krakowskiego rynku poczynając do Sali Kongresowej w Warszawie włącznie. Zespół miał przyjemność i niejednokrotnie zaszczyt brać udział w Imprezach i festiwalach na terenie całej polski (NonStopSamba Wrocław, Europazug Kraków, Festiwal Rytmu i Ognia Gdynia, święto Beltane Poznań, Pobocza Folku, Festiwal Kapel Podwórkowych, Dzień Uchodźcy Łódź i innych).

Lombelico del Mondo specjalizuje się występach ulicznych, paradach, pokazach fireshow oraz akcjach teatralnych. Nie jest grupą trzymającą się ściśle żadnej muzycznej tradycji – czy to brazylijskiej, kubańskiej lub kultury Malinke (Afryka Zach.) ale stara się robić to po swojemu – dzięki temu ich muzyka jest oryginalna i stanowi mieszankę wcześniej wymienionych kultur, przyprawionych polskim folklorem.

Wszystkie wykonane podczas imprezy fotografie obejmujemy licencją Creative Commons – budując festiwalowego stocka dla artystów – warunkiem zgłoszenia do konkursu jest zgoda na wykorzystanie wizerunku, fotografowie zgadzają na wykorzystanie zdjęć.

Artystom zapewniamy nocleg w Starej Fabryce Drutu, a co wieczór spory gar czegoś ciepłego do jedzenia.

Zgłoszenia:

• Regulamin
• Formularz zgłoszeniowy

Kontakt dla zespołów:

• Grażyna Kościelna, tel: +48 888 554 435
  grace@ulicznicy.pl

Glinolud z Bolesławca jest symboliczną postacią wykreowaną przez jednego z mieszkańców naszego miasta – artystę mima Bogdana Nowaka, wieloletniego asystenta samego Mistrza – Marcela Marceaux.

Jest on w lini prostej potomkiem niezapomnianego i kultowego już Obywatela Mariana, który w latach ’80-tych w Bolesławcu i okolicach płoszył sowietskich sałdatow i ich żienszcziny swoją heroiczną postawą i nieugiętym patriotyzmem. Serie hapenningów wykonywane przez grono przyjaciół skupionych wokół niezapomnianego Klubu Pegaz w Bolesławcu zawsze były lokalną sensacją. W trakcie wszystkich edycji FAKT-u: Festiwalu Akademickiego – Konfrontacje Twórcze, w okolicznościach licealno-prywatnych czy różnorakich działań kulturalnych – Obywatel Marian zawsze był w centrum zainteresowania publiczności.

Glinolud będący archetypem rodzaju ludzkiego – mitycznym nawiązaniem do pradawnych obrzędów wszystkich niemal kultur planety w których akty malowania się błotem, gliną czy substancjami roślinnymi – uświęcały ważne chwile w życiu tych społeczności… Glinolud i jego liczni pobratymcy – w podobny sposób poprzez wspólne, niemal rytualne spektakle malowania ciał gliną i ekspresję prezentacji – tworzą identyczną wspólnotę niczym praprzodkowie a także prezentują swą więź z rodzinnym miastem i jego tradycją…

W miasteczku znanym ze swej pięknej ceramiki (kamionka z charakterystycznym tradycyjnym wzornictwem nanoszonym metodą stempelkową) co roku w trzeci weekend sierpnia – w dniu Święta Ceramiki odbywa się żywiołowa i spontaniczna Parada Glinoluda czyli Gliniada…

Prosto z Bolesławca, w sobotę zawita w Gliwicach.

Piąta edycja konkursu fire-show rozgrywać się będzie, jak w latach ubiegłych, dwuetapowo. Eliminacje zaplanowaliśmy na czwartek i piątek, finał odbędzie się w sobotę, 27 sierpnia, całość w Parku Chopina.

Wszystkie wykonane podczas imprezy fotografie obejmujemy licencją Creative Commons – budując festiwalowego stocka dla artystów – warunkiem zgłoszenia do konkursu jest zgoda na wykorzystanie wizerunku, fotografowie zgadzają na wykorzystanie zdjęć.

Artystom zapewniamy nocleg w Starej Fabryce Drutu, a co wieczór spory gar czegoś ciepłego do jedzenia.

Zgłoszenia:

• Regulamin
• Formularz zgłoszeniowy

Kontakt dla zespołów:

• Grażyna Kościelna, tel: +48 888 554 435
  grace@ulicznicy.pl

Zespół określa swoją muzykę jako mieszankę ska, reggae i rocksteady z mocnymi wpływami punk rocka. Znakiem rozpoznawczym CGB jest rozbudowana i wysunięta na pierwszy plan sekcja dęta. Zespół powstał latem 2002, chociaż jego początki sięgają 1998. Grupa powstała w Kłobucku i tam też działa, obecnie kilku jej członków studiuje w Warszawie. Nazwa grupy pochodzi od tytułu tomiku wierszy Jerzego Harasymowicza.

Zespół wydał dwie płyty demo oraz trzy płyty długogrające. Drugi album wydano pod skróconą nazwą CGB. Utwory zespołu znaleźć też można na składankach Far away from Jamaica, Punky Reggae Rockers i Reggaebeat vol. 1. Cała Góra Barwinków wystąpiła m.in. na festiwalach Afryka, Ost-rock-reggae Festiwal w Ostródzie, Folk Fiesta w Ząbkowicach Śląskich, Rock Reggae Fest w Brzeszczach, Reggae & Ska Fest w Warszawie, na dużej scenie Przystanku Woodstock 2003 w Żarach oraz Heineken Open’er Festival w 2007. Wystąpiła też podczas XII Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w studiu TVP2, a także trzykrotnie w programie Kuba Wojewódzki.

Pięciu mężczyzn. Pięć łóżek. Surowa sceneria, na którą składają się okrycia na materace. Jedyne, co ich łączy, to wspomnienia i przestrzeń. Ich wynędzniałe oczy pamiętają tę ograniczoną przestrzeń. Ich pamięć tej sytuacji to długa bezsenność. Czekają na kolejny dzień. Ich lunatyckie sny przywołują świat bez drzwi.

Ściskając swoje łóżka, które stają się wędrującymi statkami, lub upierzonymi końmi, wyobrażają sobie siebie na długich wyprawach, podczas których świat przemykałby bez końca. Czy ich wyobraźnia wypełniła pustkę, czy naprawdę to przeżyli? I ten dźwięk kroków w ich głowach. Posłuchajcie monologów szaleńców wykrzykujących je ze swoich powywracanych łóżek…

Tango Sumo zostało założone w 2002 roku przez Oliviera Germsera. Innowacyjne minimalistyczne rozwiązania scenograficzne, w połączeniu z elementami teatralnymi, cyrkowymi i muzycznymi kształtującymi choreografię, budują charakterystyczny styl taneczny grupy, wymagający od artystów wszechstronnych uzdolnień i umiejętności. Wykorzystując surową energię teatru ulicznego, zespół nieustannie poszukuje sposobów komunikacji z publicznością.